GÜNCEL

Ovacık’taki sosyete

Sizinle uzun yıllardır tanışıyoruz Nursel Hanım. Çok taraflı bir sanatçısınız. Siz kendinizi nereye oturtuyorsunuz sanat dünyasında?

– Kendimi direkt oturtturduğum bir nokta yok. İnsan hayatında doğal bir akış vardır ya hani, büyürsün, bir meslek edinirsin, emekli olursun. Bende o denli olmadı. 17 yaşına kadar Malatya’da yaşadım. Liseyi bitirdikten sonra yurtdışına gittim. Almanya’daki öğrencilik periyodumu farklı bir yere koyuyorum, mimarlık periyodumu farklı bir yere, stand-up ve kabare yaptığım periyodu başka bir yere koyuyorum. Yazmayla da ilgili bir dönemim var. Kabare tekstleri ve şiirle başladı, sonra romana dönüştü. Benim hayatım güya altı-yedi farklı bayanın hayatı üzere. İçinde bulunduğum sanatın her kısmı hem birbirini besleyen hem de hayatımı, oyunculuğumu destekleyen şeyler oldu.

Almanya demişken, sizin de rol aldığınız Fatih Akın imzalı “Yaşamın Kıyısında”dan bahsetmemek olmaz. Yolunuz nasıl kesişti?

– Hani Hollywood oyuncuları anlatır ya “Bir gün Pedro Almodovar aradı” ya da “Tarantino telefon açtı” diye, Fatih de bir gün beni aradı. (Gülüyor) Tanışıyorduk zati. Hatta birebir imal şirketinde sinema çekmiştik. Fatih’in birçok sineması Wüste Film’deydi. Benim “Anam” sinemam de oradaydı. “Anam” sinemasının galasına geldi, bana orada “Sen çok yeterli oyuncusun, seninle kesinlikle çalışacağız” dedi. Ben çabucak hayallere kapıldım ancak ortadan 4 sene geçmişti aradığında. Telefonda “Nurselciğim önümüzdeki 2 yılda gebe kalacak mısın?” diye sordu. “Yoo o denli bir niyetim yok” dedim, “O vakit birlikte sinema sineması çekeceğiz” dedi. Olağan biz burada 150 dakikayı 5 günde çektiğimiz için 1.5-2 sene insanlara uzun üzere gelebilir. Lakin o sinemanın tabiatında bu türlü bir vakit gerekiyor. İşte o devir birlikte çalıştık. “Yaşamın Kıyısında” beni dünya platformuna savuran sinemadır. O nedenle benim için çok kıymetlidir.

TRAKTÖRE ÇALIŞTIRAN ADAM SETTE BENİ TANIYAMADI

Gelelim “Başkan”a. Çekimleri Tunceli-Ovacık’ta yaptınız, ben de sete geldim hatta. Sizden dinleyebilir miyiz, nasıl bir sinema oldu?

– Ben daha senaryoyu okurken çok sevdim. Esasen senaryo seni sarıyorsa, o güzel bir sinema olacak demektir. Karakteri de “Hı?” filan diyerek okudum. “Çirkin” diyor mesela senaryonun en başında,  “Kadın çok yakışıksız.” Kendime baktım sonra…

Çirkinlik izafî bir kavram…

– O denli ancak bu bayanın dış görünüşü nahoş. Bu türlü tanım edilmiş bir karakter Hacer. Bir gücü var lakin aşiretten çok varlıklı, kocasına da takviye olmuş. Fikri Donsuz kocasının ismi. İsmi üstünde işte donsuz, parası pulu olmayan bir herif. Onu büyütmüş, ön plana atmış bir bayandan bahsediyoruz. Hatta ben Hacer’i şöyle görüyorum; Ovacık’taki sosyete. Bütün o halkın ortasında kendini sivriltmiş, zenginliğiyle, tarz farkıyla, oraya uyumsuzluğuyla. Tüm bunlar farklı bir karakter yarattı. Dış görünüşüyle de uğraştık. Role bürününce tanımadılar hatta beni!

Oradaki mahallî halk mı…

– Evet. Traktör sürüyorum sinemada. Traktöre çalıştım. Bir beyefendi beni çalıştırdı. Öğlenden sonra setimiz var. Adam traktörün başında bekliyor, ben de gittim hazırlandım. Döndüm sonra, “Hadi, ben biniyorum” dedim. “Abla öteki birisi gelecek. Ben öteki bir ablayla çalıştım” dedi. Dedim “O abla benim”. “Ablam yok ya” dedi, inanmadı. Onun bu kadar yabancılaşması, benim için çok büyük bir çıkar. Sinemanın bu türlü sihirli sürprizleri var işte.

Neler bekliyor seyirciyi pekala?

– Herkes bir kez eğlenecek. Hem tatlı mizahı, hem kara mizahı olan bir sinema. Tam bir aile sineması. Sinemada önde birbirine rakip iki lider adayı var fakat onların da artlarında aileleri var. Herkes her şeyin içinde, çocuklar da, eşler de, akrabalar da. O manada herkesi kucaklayacak sıcacık bir sinema oldu.

Başrolü paylaştığınız isimler; Diren Polatoğulları, Necip Memili ve Büşra Pekin. Rol arkadaşlarınızla ilgili neler söylemek istersiniz?

– Üçüyle de daha evvel çalışmıştık. Büşra’yla “Dilberay”ı çektik, Necip ve Diren’le “Üç Kuruş” dizisinde çalıştık. Hatta Diren bana “Üç Kuruş” dizisinde daima “Abla abla” diyordu, ben de o çok bayatlamış espriyi yapıyordum: “Abla deme lazım olur!” “Başkan”ın okuma provasında hatırlattım, “Ya Diren gördün mü, abla deme lazım olur diyordum, bak artık karı kocayı oynuyoruz” dedim. Güldük. Bütün oyuncu arkadaşlar sinemaya sarıldılar. Esasen çok deneyimli bir takım, çok düzgün oyuncular. Lakin asıl çocuklar inanılmaz yetenekliydi. Üç çocuğumuz var ki, korkuyorsun zekâlarından. Tekstlerini bizden daha âlâ ezberlediler.

Tunceli’de çalışmak nasıldı?

– Olağanda İstanbul’da çalıştığında çekimden sonra meskenine gidiyorsun. Lakin Tunceli’deyken akşamları hepimiz bir aradaydık. Boş vakitlerimizde da birlikte olduğumuz için daima sinemayı, bu sineması ve karakterlerimizi konuşuyorduk. Bir de o yöreyi daima birlikte tanımaya, gezmeye vaktimiz oldu. Halkla birebir ilgiler kurduk. Ben aşure yapıp dağıttım. Munzur Çayı’na da daldık. Orada şok geçirenler oldu hatta, soğuktan birkaç saniye hafıza kaybı yaşayanlar oldu.

Biraz farklı olmak bayanlar için zor

Filmden geriye ne kaldı size?

– Nahoş olmak ayıp değil dermişim! (Gülüyor) Herkes estetik görünmek istiyor. Biraz farklı olmak, kendini kabul etmek bayanlar için sıkıntı. Ben Hacer’i o denli kabul ettim. Herkesin “çirkin” diye bahsettiği bir karakter. Ben onun derinliğine inmek istedim. Dış görünüşle iç dünyanın çok farklı olduğunu gördüm. Ben o bayanın gereksinimlerine baktım. “Sevişmek benim de hakkım” diye bağıran bir bayan bu… Bu çok kıymetli bir slogan. Bayanlarımız bunu ne sinemalarda söyleyebiliyor ne gerçek hayatta. Herkesin zorlandığı bir şeyi söylemesi Hacer’i bana kazandırdı. Acayip sevdim. Bayanların gereksinimlerini göz arkası ediyoruz. Sinemada de iki erkeğin başkanlığı için çaba eden eşler var. Niçin öbür sefere Hacer lider olmasın?

Siz siyasetçi olur musunuz?

– Olmam. Ben sanatı seçtim.

OYUNCU İÇİNDEKİ SOYTARIYI KEŞFETMEK ZORUNDA

Yayınladığınız üç kitabı da konuşalım. Birincisi bir şiir kitabıydı, değil mi?

– Evet, “Sevdaya İnat”. Alman yayınevi tarafından yayımlandı. Hem Türkçe hem Almanca iki dildeydi. Şiir için “Ekmek getirmeyen iş” derler ya, ben bu şiir kitabından ekmek yedim. Sonrasında kabare testleri yazdım. Lakin başımda daima otobiyografi yazmak vardı. 2015’te “Soytarı Özgürlüğü”nü çıkardım. Güldürü oyunculuğuna bakan bir kitap bu. Hani daima diyoruz ya “İçimizdeki çocuğu keşfedelim” diye. “Oyuncu da içindeki soytarıyı keşfetmek zorunda” fikrinden yola çıktım. Bize yol gösteren, utanma hissinden kurtaran işte o soytarı. Oyuncu utanmaz olmalıdır. Arsız manasında değil lakin. Dayanak Yayınevi’nden çıktı.

Peki ya son kitabınız?

– Son kitabım “5. Kan”. Bilimkurgu polisiye. Beşinci kan diye bir kan bulunuyor. Bu, insanlığı kurtaran altın kan. Bu türlü bir buluş kime âlâ gelmez? İlaç sanayisine, gıda sanayisine. Bunlar da ana düşmanlarımız olarak kitapta yerini alıyor.

Bilimsel yanı var mı kitabın?

– Ben kan kümesine nazaran beslenmeyle uğraştım yıllarca. Bilimsel kitap yazamayacağıma nazaran, oradaki deneyimleri buraya yamadım…

İstanbul Kamu Çalışanı Personel Memur Alımı için tıklayınız.

Ankara Kamu İşçisi Personel Memur Alımı için tıklayınız.

İzmir Kamu İşçisi Personel Memur Alımı için tıklayınız.

https://www.instagram.com/kamupersonelcom/

https://www.facebook.com/kamupersonelcom1/

https://t.me/kamupersonelcom

https://youtube.com/@kamupersonelcom

Arif CANKURTARAN

Profesyonel SEO Uzmanı Kamu İş İlanlarında Makale Yazarı Her An Başarıdır.

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu
DMCA.com Protection Status